Jak Sobie Wyobraејasz Z Krytykд…, Jak — Nie Moејesz ...

Jak zatem budować relację z krytyką, gdy brakuje nam sił?

W idealnym świecie krytyka byłaby czystą informacją zwrotną. W rzeczywistości jednak rzadko dociera do nas w formie sterylnej analizy. Częściej jest przefiltrowana przez emocje nadawcy i nasze własne lęki. Kiedy „nie możemy” sobie z nią poradzić, zazwyczaj dzieje się tak dlatego, że trafia ona w nasze „czułe punkty” – te aspekty nas samych, których sami nie akceptujemy. Jak sobie wyobraЕјasz z krytykД…, jak nie moЕјesz ...

Krytyka jest jednym z najbardziej paradoksalnych doświadczeń ludzkich. Z jednej strony stanowi niezbędne paliwo rozwoju, z drugiej – uderza w fundament naszego poczucia wartości. Pytanie o to, jak radzić sobie z krytyką, gdy czujemy się wobec niej bezbronni lub gdy „nie możemy” jej przyjąć, dotyka samej istoty naszej odporności psychicznej. Krytyka jako lustro i maska Jak zatem budować relację z krytyką, gdy brakuje nam sił

Należy oddzielić formę od treści. Nawet jeśli ktoś przekazuje nam uwagę w sposób grubiański, warto zadać sobie pytanie: „Czy w tym ataku jest ziarno prawdy, które mogę wykorzystać dla siebie?”. To odzyskanie sprawstwa – to ja decyduję, co z tej wypowiedzi wezmę, a co odrzucę jako śmieć emocjonalny nadawcy. Częściej jest przefiltrowana przez emocje nadawcy i nasze

W takim momencie krytyka przestaje być opinią o naszym działaniu, a staje się wyrokiem na temat naszej tożsamości. Jeśli ktoś mówi: „Twoja praca jest niedbała”, a my słyszymy: „Jesteś niewystarczający”, mechanizmy obronne przejmują stery. Pojawia się paraliż, złość lub wycofanie. Bariera „niemożności”

Pierwsza emocja po usłyszeniu krytyki jest niemal zawsze obronna. Kluczem jest pozwolenie sobie na ten impuls, ale niepodejmowanie na jego podstawie żadnych działań. „Nie muszę odpowiadać teraz” to najpotężniejsze narzędzie ochrony własnych granic.